Sant Antoni... Sant Antoni!
Contesteu, per caritat.
Si vos també ens fallàveu,
Qui ens podrà consolar!
Recordeu els desgavells
Que us contavem l'any passat?
Doncs s'han quedat en no res
Comparats amb els d'enguany.
El que anava malament
Encara s'ha empitjorat
I les coses que rodaven
Ja no van ni cara avall:
Sense faena a les fàbriques,
Una ruïna els bancals,
Els jóvens cap a Alemanya
I els vells ... que els tiren al mar!
Ens volen tancar l'escola,
I en quatre dies, qui sap
Si no ens lleven, també,
El metge i el practicant.
Mil més que vos en diria
D'abusos i destrellats.
Mireu, només, per exemple,
Com ens tenen informats:
Les notícies de l'oratge,
Si les volem escoltar,
Ens les diuen de Madrid
En perfecte castellà.
Si ha plogut en Benissuera,
A qui podria importar?
Hay nieve en los Pirineos,
I en Canarias, mala mar.
Que visquen Messi i Ronaldo,
Belen Esteban i, és clar,
Visca Isabel, i Fernando,
I el Espíritu Imperial.
Imagineu la vergonya
Que patim els valencians
De sentir-nos forasters
Sense tindre d'emigrar.
Canal nou era una pena,
Això no ho podem negar,
Però, vist el que vegem,
Ara el trobem a faltar.
Volem l'Alqueria Blanca,
Les músiques i el raspall,
Les falles i les fogueres,
els moros i els cristians.
Pel·lícules i notícies
En llengua de valencians,
La de Fuster i Estellés
La de Corella i March.
Volem ser honrats i dignes,
I dur sempre el cap ben alt.
Déu ens guarde de forasters
Que de casa ens trauran!
Volem treball i justícia,
Volem pau i llibertat,
Estimar les nostres coses
I honrar els avantpassats.
No dieu res ... sant Antoni?
Contesteu, per caritat!
Si també ens falleu vós,
Qui mos podrà consolar!
No tinc paraules, fills meus.
Quasi res m'heu demanat!
Fa temps que busque i no trobe
Remei per al vostre mal.
Però ja que heu insistit,
Ací teniu un refrany:
Llaureu i sembreu la terra,
Collireu lo que heu sembrat.
(Hui l'he rebut per correu-electrònic. Gràcies a un comentari que m'heu fet, he trobat a l'autor, que és Joan Olivares. Podeu comprovar-lo a aquest enllaç. Gràcies, Andrómeda.)
http://www.vilaweb.cat/noticia/4166054/20140108/versos-sant-antoni-dotos-2014.html
Mostrando entradas con la etiqueta citas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta citas. Mostrar todas las entradas
miércoles, 15 de enero de 2014
martes, 28 de mayo de 2013
Hay que buscarse un amante
Hay que buscarlo y saber mantenerlo con ilusión, cada día.
Y tú ¿ya tienes el tuyo?
HAY QUE BUSCARSE UN AMANTE
Muchas personas tienen un amante y otras quisieran tenerlo. Y también están las que no lo tienen, o las que lo tenían y lo perdieron. Y son generalmente estas dos últimas, las que vienen a mi consultorio para decirme que están tristes o que tienen distintos síntomas como insomnio, falta de voluntad, pesimismo, crisis de llanto o los más diversos dolores.
Me cuentan que sus vidas transcurren de manera monótona y sin expectativas, que trabajan nada más que para subsistir y que no saben en qué ocupar su tiempo libre. En fin, palabras más, palabras menos, están verdaderamente desesperanzadas.
Antes de contarme esto ya habían visitado otros consultorios en los que recibieron la condolencia de un diagnóstico seguro:
"Depresión" y la infaltable receta del antidepresivo de turno.
Entonces, después de que las escucho atentamente, les digo que no necesitan un antidepresivo; que lo que realmente necesitan, ES UN AMANTE.
Es increíble ver la expresión de sus ojos cuando reciben mi veredicto. Están las que piensan: ¡Cómo es posible que un profesional se despache alegremente con una sugerencia tan poco científica!. Y también están las que escandalizadas se despiden y no vuelven nunca más.
A las que deciden quedarse y no salen espantadas por el consejo, les doy la siguiente definición:
Amante es: "Lo que nos apasiona". Lo que ocupa nuestro pensamiento antes de quedarnos dormidos y es también quien a veces, no nos deja dormir.
Nuestro amante es lo que nos vuelve distraídos frente al entorno. Lo que nos deja saber que la vida tiene motivación y sentido.
A veces a nuestro amante lo encontramos en nuestra pareja, en otros casos en alguien que no es nuestra pareja. También solemos hallarlo en la investigación científica, en la literatura, en la música, en la política, en el deporte, en el trabajo cuando es vocacional, en la necesidad de trascender espiritualmente, en la amistad, en la buena mesa, en el estudio, o en el obsesivo placer de un hobby...
En fin, es "alguien" o "algo" que nos pone de "novio con la vida" y nos aparta del triste destino de durar.
Y que es durar? - Durar es tener miedo a vivir. Es dedicarse a espiar como viven los demás, es tomarse la presión, deambular por consultorios médicos, tomar remedios multicolores, alejarse de las gratificaciones, observar con decepción cada nueva arruga que nos devuelve el espejo, cuidarnos del frío, del calor, de la humedad, del sol y de la lluvia.
Durar es postergar la posibilidad de disfrutar hoy, esgrimiendo el incierto y frágil razonamiento de que quizás podamos hacerlo mañana.
Por favor no te empeñes en durar, búscate un amante, se vos también un amante y un protagonista... de la vida
Pensá que lo trágico no es morir, al fin y al cabo la muerte tiene buena memoria y nunca se olvidó de nadie.
Lo trágico, es no animarse a vivir; mientras tanto y sin dudar, búscate un amante...
La psicología después de estudiar mucho sobre el tema descubrió algo trascendental:
"Para estar contento, activo y sentirse feliz, hay que estar de novio con la vida".
JORGE BUCAY
Y tú ¿ya tienes el tuyo?
HAY QUE BUSCARSE UN AMANTE
Muchas personas tienen un amante y otras quisieran tenerlo. Y también están las que no lo tienen, o las que lo tenían y lo perdieron. Y son generalmente estas dos últimas, las que vienen a mi consultorio para decirme que están tristes o que tienen distintos síntomas como insomnio, falta de voluntad, pesimismo, crisis de llanto o los más diversos dolores.
Me cuentan que sus vidas transcurren de manera monótona y sin expectativas, que trabajan nada más que para subsistir y que no saben en qué ocupar su tiempo libre. En fin, palabras más, palabras menos, están verdaderamente desesperanzadas.
Antes de contarme esto ya habían visitado otros consultorios en los que recibieron la condolencia de un diagnóstico seguro:
"Depresión" y la infaltable receta del antidepresivo de turno.
Entonces, después de que las escucho atentamente, les digo que no necesitan un antidepresivo; que lo que realmente necesitan, ES UN AMANTE.
Es increíble ver la expresión de sus ojos cuando reciben mi veredicto. Están las que piensan: ¡Cómo es posible que un profesional se despache alegremente con una sugerencia tan poco científica!. Y también están las que escandalizadas se despiden y no vuelven nunca más.
A las que deciden quedarse y no salen espantadas por el consejo, les doy la siguiente definición:
Amante es: "Lo que nos apasiona". Lo que ocupa nuestro pensamiento antes de quedarnos dormidos y es también quien a veces, no nos deja dormir.
Nuestro amante es lo que nos vuelve distraídos frente al entorno. Lo que nos deja saber que la vida tiene motivación y sentido.
A veces a nuestro amante lo encontramos en nuestra pareja, en otros casos en alguien que no es nuestra pareja. También solemos hallarlo en la investigación científica, en la literatura, en la música, en la política, en el deporte, en el trabajo cuando es vocacional, en la necesidad de trascender espiritualmente, en la amistad, en la buena mesa, en el estudio, o en el obsesivo placer de un hobby...
En fin, es "alguien" o "algo" que nos pone de "novio con la vida" y nos aparta del triste destino de durar.
Y que es durar? - Durar es tener miedo a vivir. Es dedicarse a espiar como viven los demás, es tomarse la presión, deambular por consultorios médicos, tomar remedios multicolores, alejarse de las gratificaciones, observar con decepción cada nueva arruga que nos devuelve el espejo, cuidarnos del frío, del calor, de la humedad, del sol y de la lluvia.
Durar es postergar la posibilidad de disfrutar hoy, esgrimiendo el incierto y frágil razonamiento de que quizás podamos hacerlo mañana.
Por favor no te empeñes en durar, búscate un amante, se vos también un amante y un protagonista... de la vida
Pensá que lo trágico no es morir, al fin y al cabo la muerte tiene buena memoria y nunca se olvidó de nadie.
Lo trágico, es no animarse a vivir; mientras tanto y sin dudar, búscate un amante...
La psicología después de estudiar mucho sobre el tema descubrió algo trascendental:
"Para estar contento, activo y sentirse feliz, hay que estar de novio con la vida".
JORGE BUCAY
Etiquetas:
citas
martes, 26 de marzo de 2013
Una pregunta reiterativa
One simple question to wonder everyday, every moment:
Are you doing what you love right now?
NO? ... (OMG) ...
So start!!
Are you doing what you love right now?
NO? ... (OMG) ...
So start!!
Etiquetas:
citas
jueves, 25 de octubre de 2012
Luces de Bohemia
¿Conocéis la obra de teatro de Valle-Inclán "Luces de Bohemia"?
El martes 23 de octubre de 2012, la reemitieron en la segunda cadena de RTVE, en la versión del magistral Paco Rabal como Max Estrella.
Inteligente, mordaz y todavía viva y actual, retratando una sociedad española desigual, sumida en el caos, en la miseria, en la lucha de clases, en la injusticia, en el genuino esperpento ibérico.
¿Os suena?. Hay cosas que no cambian. Y si lo hacen, lo disimulan mal.
Me hizo gracia un pasaje, que no recordaba, de diálogo rápido y vivo, de punto surrealista, que os reproduzco. Quizá os suene extraño, pero hay que estar en la situación, para entenderlo. Alarde de chulería, sarcasmo y crítica social, para variar.
Disfrutadlo.
[...]
DON LATINO- Dorio, no malgastes el ingenio, que todo se acaba. Entre amigos basta con sacar la petaca, se queda mejor. ¡Vaya, dame un pito!
DORIO DE GÁDEX- No fumo.
DON FILIBERTO- ¡Otro vicio tendrá usted!
DORIO DE GÁDEX- Estupro criadas.
DON FILIBERTO- ¿Es agradable?
DORIO DE GÁDEX- Tiene sus encantos, Don Filiberto.
DON FILIBERTO- ¿Será usted padre innúmero?
DORIO DE GÁDEX- Las hago abortar.
DON FILIBERTO- ¡También infanticida!
PÉREZ-: Un cajón de sastre.
DORIO DE GÁDEX- ¡Pérez, no metas la pata!. Don Filiberto, un servidor es neo-maltusiano.
DON FILIBERTO- ¿Lo pone usted en las tarjetas?
DORIO DE GÁDEX- Y tengo un anuncio luminoso en casa.
DON LATINO- Y así, revertiéndonos la olla vacía, los españoles nos consolamos del hambre y de los malos gobernantes.
DORIO DE GÁDEX- Y de los malos cómicos, y de las malas comedias, y del servicio de tranvías, y del adoquinado.
PÉREZ- ¡Eres un iconoclasta!
DORIO DE GÁDEX- Pérez, escucha respetuosamente y calla.
DON FILIBERTO- En España podrá faltar el pan, pero el ingenio y el buen humor no se acaban.
[...]
Fragmento de la Escena VII. Luces de Bohemia- Ramón María del Valle-Inclán
El martes 23 de octubre de 2012, la reemitieron en la segunda cadena de RTVE, en la versión del magistral Paco Rabal como Max Estrella.
Inteligente, mordaz y todavía viva y actual, retratando una sociedad española desigual, sumida en el caos, en la miseria, en la lucha de clases, en la injusticia, en el genuino esperpento ibérico.
¿Os suena?. Hay cosas que no cambian. Y si lo hacen, lo disimulan mal.
Me hizo gracia un pasaje, que no recordaba, de diálogo rápido y vivo, de punto surrealista, que os reproduzco. Quizá os suene extraño, pero hay que estar en la situación, para entenderlo. Alarde de chulería, sarcasmo y crítica social, para variar.
Disfrutadlo.
[...]
DON LATINO- Dorio, no malgastes el ingenio, que todo se acaba. Entre amigos basta con sacar la petaca, se queda mejor. ¡Vaya, dame un pito!
DORIO DE GÁDEX- No fumo.
DON FILIBERTO- ¡Otro vicio tendrá usted!
DORIO DE GÁDEX- Estupro criadas.
DON FILIBERTO- ¿Es agradable?
DORIO DE GÁDEX- Tiene sus encantos, Don Filiberto.
DON FILIBERTO- ¿Será usted padre innúmero?
DORIO DE GÁDEX- Las hago abortar.
DON FILIBERTO- ¡También infanticida!
PÉREZ-: Un cajón de sastre.
DORIO DE GÁDEX- ¡Pérez, no metas la pata!. Don Filiberto, un servidor es neo-maltusiano.
DON FILIBERTO- ¿Lo pone usted en las tarjetas?
DORIO DE GÁDEX- Y tengo un anuncio luminoso en casa.
DON LATINO- Y así, revertiéndonos la olla vacía, los españoles nos consolamos del hambre y de los malos gobernantes.
DORIO DE GÁDEX- Y de los malos cómicos, y de las malas comedias, y del servicio de tranvías, y del adoquinado.
PÉREZ- ¡Eres un iconoclasta!
DORIO DE GÁDEX- Pérez, escucha respetuosamente y calla.
DON FILIBERTO- En España podrá faltar el pan, pero el ingenio y el buen humor no se acaban.
[...]
Fragmento de la Escena VII. Luces de Bohemia- Ramón María del Valle-Inclán
jueves, 2 de agosto de 2012
Mens sana? ... in corpore sano?
La locución latina es sobradamente conocida y los interrogantes son más que necesarios. Me explicaré.
Lo del "mens sana" esta semana ha sido de puro milagro. A veces, me cuesta conservar la cordura, pero es que no me faltan motivos en el entorno inmediato.
El pasado 26 de julio se me volvió a hinchar la vena de la paranoia, esa que me hace pensar que, a veces, el mundo entero confabula contra mí.
Me metieron en un lío tremendo del que, por esta vez, no terminé al borde del colapso y con otro de mis ataques de ansiedad. Creo que la edad y el humor socarrón que estoy retomando, me recordaron que las cosas deben tomarse como vienen y que debía trabajar rápido para corregir la situación, como así fue.
Tras discutir y pelear lo que no os podéis imaginar, me acabaron dando la razón. De esa manera, pude confirmar mis más temibles sospechas: estuvieron a punto de colármela. Por la puerta grande.
Nuevamente, mi intuición no me ha fallado. Es infalible. Quizá no estoy tan trastornado mentalmente como pensaba. ¿Refuerzo positivo?.
De esta forma, ahora se abre un nuevo horizonte profesional a corto plazo, cuando acababa prácticamente de estrenarme en el actual. Muchos retos y nuevas puertas que se abren. Ilusión y miedo ante lo desconocido. Para variar.
La incertidumbre siempre es una fuente inagotable de inspiración (jejeje).
En cuanto al "corpore sano", algunos sucesos recientes me han hecho reflexionar seriamente sobre algunas cuestiones.
En una revisión rutinaria, que incluía un ECG, me diagnosticaron una bradicardia (55 ppm en reposo).
La noticia me dejó sin palabras y con cierta euforia (caray con el "orientador-deportista", recogiendo frutos ... o no ... jajaja).
Pero también me detectaron un bloqueo de rama derecha del Haz de His (BRDHH). Esto ya no me hizo tanta gracia, pero podría explicar muchas cosas de mi escaso rendimiento deportivo, sobre todo si lo unimos a la dichosa neumonía que padecí en otoño de 1998 (suspiraré).
En principio, el BRDHH no parece suponer riesgo alguno, por lo que he podido leer, pero claro, las dudas son inevitables. ¿Cuándo empezaría? ¿Me he pasado entrenando? ¿Lo tendría ya de antes? ¿Será congénito? (puf).
Además, seguimos con una pequeña anemia, que no tiene importancia, pero que ya arrastro desde hace un par de años. Quizá peso poco para lo grande que soy (jejeje).
De todo esto me he planteado seriamente que voy a buscar una fecha para hacerme una prueba de esfuerzo. Creo que ya lo he retrasado demasiado. A ver qué sale.
Así que ya veis: quizá ni mens sana, ni corpore sana. O quizá en parte. O en nada (jajaja)
![]() |
| Hércules y la Hidra de Lerna |
El pasado 26 de julio se me volvió a hinchar la vena de la paranoia, esa que me hace pensar que, a veces, el mundo entero confabula contra mí.
Me metieron en un lío tremendo del que, por esta vez, no terminé al borde del colapso y con otro de mis ataques de ansiedad. Creo que la edad y el humor socarrón que estoy retomando, me recordaron que las cosas deben tomarse como vienen y que debía trabajar rápido para corregir la situación, como así fue.
Tras discutir y pelear lo que no os podéis imaginar, me acabaron dando la razón. De esa manera, pude confirmar mis más temibles sospechas: estuvieron a punto de colármela. Por la puerta grande.
Nuevamente, mi intuición no me ha fallado. Es infalible. Quizá no estoy tan trastornado mentalmente como pensaba. ¿Refuerzo positivo?.
De esta forma, ahora se abre un nuevo horizonte profesional a corto plazo, cuando acababa prácticamente de estrenarme en el actual. Muchos retos y nuevas puertas que se abren. Ilusión y miedo ante lo desconocido. Para variar.
La incertidumbre siempre es una fuente inagotable de inspiración (jejeje).
![]() |
| ECG de un Bloqueo Rama Derecha |
En una revisión rutinaria, que incluía un ECG, me diagnosticaron una bradicardia (55 ppm en reposo).
La noticia me dejó sin palabras y con cierta euforia (caray con el "orientador-deportista", recogiendo frutos ... o no ... jajaja).
Pero también me detectaron un bloqueo de rama derecha del Haz de His (BRDHH). Esto ya no me hizo tanta gracia, pero podría explicar muchas cosas de mi escaso rendimiento deportivo, sobre todo si lo unimos a la dichosa neumonía que padecí en otoño de 1998 (suspiraré).
En principio, el BRDHH no parece suponer riesgo alguno, por lo que he podido leer, pero claro, las dudas son inevitables. ¿Cuándo empezaría? ¿Me he pasado entrenando? ¿Lo tendría ya de antes? ¿Será congénito? (puf).
Además, seguimos con una pequeña anemia, que no tiene importancia, pero que ya arrastro desde hace un par de años. Quizá peso poco para lo grande que soy (jejeje).
De todo esto me he planteado seriamente que voy a buscar una fecha para hacerme una prueba de esfuerzo. Creo que ya lo he retrasado demasiado. A ver qué sale.
Así que ya veis: quizá ni mens sana, ni corpore sana. O quizá en parte. O en nada (jajaja)
![]() |
| Corredores griegos sobre cerámica (IV-III a.C) |
Etiquetas:
citas,
correr,
lesión,
orientación
domingo, 20 de mayo de 2012
La estupidez humana se puede medir
Divagando mentalmente, acabo de ver la luz.
Creo poder afirmar que Einstein no tenía razón cuando afirmaba que: "hay dos cosas infinitas: el Universo y la estupidez humana. Y del Universo no estoy seguro".
Como tengo la esperanza que la estupidez humana no es infinita (soy un iluso, lo sé), le sugeriremos al eminente físico que ésta se puede medir, y que existe un número que podemos utilizar para proporcionarle una dimensión comparable.
Este número es el gúgol.
El gúgol es el nombre de un número inventado en 1938 por el matemático estadounidense Edward Kasner.
El gúgol tiene un valor de un 1 seguido por 100 ceros.
O lo que es lo mismo: diez elevado a 100.
O lo que es lo mismo: diez mil hexadecimillones.
1 gúgol = 10 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000
El nombre se lo debemos agradecer al sobrino de su inventor, el niño de 9 años Milton Sirotta.
Con este número se pretendía explicar el concepto del infinito, ofreciendo un número muy, pero que muy muy grande, pero imaginable, y que, sin embargo, ni siquiera se acerca a infinito.
Son varias las propiedades de este número:
Incluso un gúgolplex, que es muchísimo más grande que un gúgol, es finito.
Un gúgolplex equivale a un uno, seguido por un gúgol de ceros. Es decir, un número equivalente a uno por 10 elevado a la gúgol-ésima potencia.
Para entendernos: Una hoja de papel lo suficientemente grande para poder escribir en ella explícitamente todos los ceros de un gúgolplex (colocándolos en línea, no formando una superficie) no se podría meter dentro del Universo conocido. Aunque viajáramos hasta la estrella más lejana y paseáramos por todas las nebulosas y, por el camino, fuéramos anotando un cero seguido de otro.
Pues a pesar de esto, un gúgolplex es finito.
Ahora, para asignar un valor a la estupidez humana, hay que buscar un patrón de referencia y normalizar para, a partir de este punto, poder comparar.
Esta es la parte complicada.
Si, como pretenden la mayoría de las religiones, existe una inteligencia superior, creadora, generosa, armoniosa y quasi-perfecta, entonces la estupidez humana, por comparación, se tendría que medir en una proporción de 1 dividido por varios gúgol elevados a su vez a varios gúgol. Por tanto, tendería a infinito. En este caso, tendríamos que darle la razón a Einstein.
Sin embargo, todavía cabe la esperanza que el gran genio estuviera equivocado. Confío que descubramos algún día la forma de demostrárselo.
Curiosidad añadida: Gúgol en inglés es googol, de donde parece que deriva el nombre del buscador Google. Como en inglés es difícil escribir una palabra si no la has visto antes, parece que se equivocaron al escribirla, cambiando Google por el nombre que pretendían, que era Googol.
El buscador más famoso de la red es producto de un error ortográfico. Qué cosas, ¿eh?
Más información sobre el gúgol o googol:
Edward Kasner and James R. Newman, Mathematics and the Imagination, Tempus Books of Microsoft Press, 1989. ISBN 1-55615-104-7
Creo poder afirmar que Einstein no tenía razón cuando afirmaba que: "hay dos cosas infinitas: el Universo y la estupidez humana. Y del Universo no estoy seguro".
![]() |
| La Vía Láctea y el espacio profundo |
Como tengo la esperanza que la estupidez humana no es infinita (soy un iluso, lo sé), le sugeriremos al eminente físico que ésta se puede medir, y que existe un número que podemos utilizar para proporcionarle una dimensión comparable.
Este número es el gúgol.
El gúgol es el nombre de un número inventado en 1938 por el matemático estadounidense Edward Kasner.
El gúgol tiene un valor de un 1 seguido por 100 ceros.
O lo que es lo mismo: diez elevado a 100.
O lo que es lo mismo: diez mil hexadecimillones.
1 gúgol = 10 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000
El nombre se lo debemos agradecer al sobrino de su inventor, el niño de 9 años Milton Sirotta.
Con este número se pretendía explicar el concepto del infinito, ofreciendo un número muy, pero que muy muy grande, pero imaginable, y que, sin embargo, ni siquiera se acerca a infinito.
Son varias las propiedades de este número:
- Su valor se aproxima bastante al factorial de 70.
- Sólo tiene dos valores primos, que son 2 y 5.
- Escrito en binario ocupa 333 bits.
- Una figura geométrica con gúgol lados, seguiría pareciendo redonda aunque lo construyéramos tan grande como 10 elevado a 27 veces lados (mucho menos que 10 elevado a 100).
- Representa un número mayor que todos los átomos del Universo conocido, excluyendo la materia oscura.
- Suponiendo que en el planeta tierra hay un total de 1500 millones de ordenadores (algo más del 20% de la población tuviera ordenador, que no lo tiene) y cada uno de ellos tuviera un disco duro con una media de 250 GB (Giga Bytes), el número total de GB acumulados en el planeta serían 375 por 10 elevado a 9 (375 mil millones de Gigabytes). Lo cual supondría 375 por 10 elevado a 18 bytes, es decir 375 seguido por 18 ceros. Lo cual son millones de años de música en formato mp3 (calidad media). Ni horas ni minutos. Y es muchísimo menos que un gúgol de bytes.
Incluso un gúgolplex, que es muchísimo más grande que un gúgol, es finito.
Un gúgolplex equivale a un uno, seguido por un gúgol de ceros. Es decir, un número equivalente a uno por 10 elevado a la gúgol-ésima potencia.
Para entendernos: Una hoja de papel lo suficientemente grande para poder escribir en ella explícitamente todos los ceros de un gúgolplex (colocándolos en línea, no formando una superficie) no se podría meter dentro del Universo conocido. Aunque viajáramos hasta la estrella más lejana y paseáramos por todas las nebulosas y, por el camino, fuéramos anotando un cero seguido de otro.
Pues a pesar de esto, un gúgolplex es finito.
Ahora, para asignar un valor a la estupidez humana, hay que buscar un patrón de referencia y normalizar para, a partir de este punto, poder comparar.
Esta es la parte complicada.
Si, como pretenden la mayoría de las religiones, existe una inteligencia superior, creadora, generosa, armoniosa y quasi-perfecta, entonces la estupidez humana, por comparación, se tendría que medir en una proporción de 1 dividido por varios gúgol elevados a su vez a varios gúgol. Por tanto, tendería a infinito. En este caso, tendríamos que darle la razón a Einstein.
Sin embargo, todavía cabe la esperanza que el gran genio estuviera equivocado. Confío que descubramos algún día la forma de demostrárselo.
Curiosidad añadida: Gúgol en inglés es googol, de donde parece que deriva el nombre del buscador Google. Como en inglés es difícil escribir una palabra si no la has visto antes, parece que se equivocaron al escribirla, cambiando Google por el nombre que pretendían, que era Googol.
El buscador más famoso de la red es producto de un error ortográfico. Qué cosas, ¿eh?
Más información sobre el gúgol o googol:
Edward Kasner and James R. Newman, Mathematics and the Imagination, Tempus Books of Microsoft Press, 1989. ISBN 1-55615-104-7
lunes, 16 de abril de 2012
Dichoso materialismo
"I was part of that strange race of people aptly described as spending their lives doing things they detest to make money they don't want to buy things they don't need to impress people they dislike."
Emile Henry Gauvreay (canadian journalist, 1939-...)
Traducción (aproximada): Yo era de ese extraño tipo de gente que se pasa la vida haciendo cosas que detestan para conseguir dinero que no necesitan para comprar cosas que no quieren para impresionar a gente que odian.
El problema es que "ese extraño tipo de gente", no es tan extraño. Es más habitual de lo que pensamos.
Algo se podría aprender de la cita.
Dichoso materialismo.
Emile Henry Gauvreay (canadian journalist, 1939-...)
Traducción (aproximada): Yo era de ese extraño tipo de gente que se pasa la vida haciendo cosas que detestan para conseguir dinero que no necesitan para comprar cosas que no quieren para impresionar a gente que odian.
El problema es que "ese extraño tipo de gente", no es tan extraño. Es más habitual de lo que pensamos.
Algo se podría aprender de la cita.
Dichoso materialismo.
Etiquetas:
citas
jueves, 27 de octubre de 2011
S'ha feito de nuei
Hay algunas canciones que nos recuerdan a situaciones o personas concretas. Yo tengo muchas así y reconozco que me llevaría un rato hacer una relación detallada.
La jota alto aragonesa "S'ha feito de nuei" para mí es una de esas canciones especiales.
La escuché hace unos años cantada por el grupo de jotas "Val d'Echo" y me pareció interesante, porque está cantada en aragonés y no es fácil entender lo que dicen, ya que, aunque es una lengua que comparte algunas palabras con el castellano, el valenciano o el churro, tiene muchas otras cuyo significado se me escapaba.
No habría pasado de esta anécdota (bonita música y letra curiosa), si no fuera porque no hace demasiado tiempo, la escuché como sintonía de un móvil (tachaaaaan!!).
Es cierto, no os riáis. Hay gente muy "friqui" o muy original con estas cosas y a mí me encanta que sean así (jejeje).
Pues bien, hace un par de días decidí investigar un poco (pero poco) sobre esta jota y puedo deciros que es un símbolo en todo el Alto Aragón, que la compuso José Lera Alsina en 1980, y que está escrita en cheso, que según la Wikipedia (Biquipedia, en aragonés) es uno de los dialectos del "aragonés ozidental", que se habla en el Valle de Hecho (Val d'Echo). Siendo éste, además, uno de los rincones aragoneses donde mejor se conserva esta lengua.
No es una jota fácil de cantar y hace falta un zagal con buena voz para no estropearla. Una versión bastante buena sería esta (¡¡hala, mañooo, lúcete!!):
Si observáis, la versión que os acabo de enlazar se corresponde a una boda de aniversario, ya que es una jota que se usa habitualmente para celebrar bodas y similares en Aragón. Y ahora que entiendo la letra, me parece una obra adecuada.
Aunque para gustos, colores. He asistido a alguna boda en la que he podido escuchar el Himno de Valencia, cantado por Francisco y un coro de exaltados valencianos, afectados por chovinismo patrio y desfasados "pi cuartos", gracias a la ingesta alcohólica. En otra ocasión, pude escuchar (y cantar) el himno de la Guardia Civil o el Novio de la Muerte en plan legionario (glups), e incluso recuerdo un emotivo brindis en una boda con el "A beber, a beber y a ahogar", de la ópera Marina (creo que este brindis era más un reproche del padrino de la novia que una celebración, jejeje).
Hay más versiones del "s'ha feito de nuei", algunas bastante buenas (la introducción se hace eterna, y resulta casi siempre prescindible, jejeje).
La letra en cheso:
S'ha feito de nuey, tú m'alguardas ya
Lo peito me brinca'n tornarte a besar.
Lo nuestro querer no se crebará
Anque charren muito y te fagan plorar.
Yo no quiero vier güellos de cristal
Mulláus por glarimas que culpa no han.
Escuita muller, dixa de plorar
Yo siempre he estáu tuyo, tú mía has de estar;
Dicen que un querer ye dos no más
Y que ye más fácil ferlo caminar,
cuando l'uno caye, l'otri a devantar...
Cuando l'uno caye, l'otri a devantar...
S'ha feito de nuey, tú m'alguardas ya
Lo peito me brinca... Te quiero besar
La letra en castellano:
Se ha hecho de noche, tu me esperas ya
El pecho me salta al volverte a besar
Nuestro querer no se romperá
Por mucho que hablen y te hagan llorar.
Yo no quiero ver ojos de cristal
Mojados por lágrimas sin culpa.
Escucha mujer, deja de llorar,
Yo siempre he sido tuyo, tú mía has de ser,
Dicen que un querer es solo de dos
Y es más fácil hacerlo andar
Cuando el uno cae... el otro a levantar
Cuando el uno cae... el otro a levantar
Se ha hecho de noche, tú me esperas ya...
El pecho me salta... en volverte a besar.
Aquí tenéis otra sesuda traducción e interpretación del texto, junto con otra versión de la jota al final, que es bastante buena, pero con subtítulos puestos con poca gracia.
Como veis, esta es una de esas "entradas raras" que hago a veces en el blog, en vez de dedicar mi tiempo a otras cosas quizá más importantes ... o quizá no tanto (jejeje).
Quería compartir con vosotros esta canción, que hoy volví a escuchar y con la que me entró algo de nostalgia. Ya digo que, desde hace algún tiempo, tiene un sentido distinto para mí.
Soy un romanticón, lo reconozco (¡¡Cachisss, me he descubierto!!)
La jota alto aragonesa "S'ha feito de nuei" para mí es una de esas canciones especiales.
La escuché hace unos años cantada por el grupo de jotas "Val d'Echo" y me pareció interesante, porque está cantada en aragonés y no es fácil entender lo que dicen, ya que, aunque es una lengua que comparte algunas palabras con el castellano, el valenciano o el churro, tiene muchas otras cuyo significado se me escapaba.
No habría pasado de esta anécdota (bonita música y letra curiosa), si no fuera porque no hace demasiado tiempo, la escuché como sintonía de un móvil (tachaaaaan!!).
Es cierto, no os riáis. Hay gente muy "friqui" o muy original con estas cosas y a mí me encanta que sean así (jejeje).
Pues bien, hace un par de días decidí investigar un poco (pero poco) sobre esta jota y puedo deciros que es un símbolo en todo el Alto Aragón, que la compuso José Lera Alsina en 1980, y que está escrita en cheso, que según la Wikipedia (Biquipedia, en aragonés) es uno de los dialectos del "aragonés ozidental", que se habla en el Valle de Hecho (Val d'Echo). Siendo éste, además, uno de los rincones aragoneses donde mejor se conserva esta lengua.
No es una jota fácil de cantar y hace falta un zagal con buena voz para no estropearla. Una versión bastante buena sería esta (¡¡hala, mañooo, lúcete!!):
Si observáis, la versión que os acabo de enlazar se corresponde a una boda de aniversario, ya que es una jota que se usa habitualmente para celebrar bodas y similares en Aragón. Y ahora que entiendo la letra, me parece una obra adecuada.
Aunque para gustos, colores. He asistido a alguna boda en la que he podido escuchar el Himno de Valencia, cantado por Francisco y un coro de exaltados valencianos, afectados por chovinismo patrio y desfasados "pi cuartos", gracias a la ingesta alcohólica. En otra ocasión, pude escuchar (y cantar) el himno de la Guardia Civil o el Novio de la Muerte en plan legionario (glups), e incluso recuerdo un emotivo brindis en una boda con el "A beber, a beber y a ahogar", de la ópera Marina (creo que este brindis era más un reproche del padrino de la novia que una celebración, jejeje).
Hay más versiones del "s'ha feito de nuei", algunas bastante buenas (la introducción se hace eterna, y resulta casi siempre prescindible, jejeje).
La letra en cheso:
S'ha feito de nuey, tú m'alguardas ya
Lo peito me brinca'n tornarte a besar.
Lo nuestro querer no se crebará
Anque charren muito y te fagan plorar.
Yo no quiero vier güellos de cristal
Mulláus por glarimas que culpa no han.
Escuita muller, dixa de plorar
Yo siempre he estáu tuyo, tú mía has de estar;
Dicen que un querer ye dos no más
Y que ye más fácil ferlo caminar,
cuando l'uno caye, l'otri a devantar...
Cuando l'uno caye, l'otri a devantar...
S'ha feito de nuey, tú m'alguardas ya
Lo peito me brinca... Te quiero besar
La letra en castellano:
Se ha hecho de noche, tu me esperas ya
El pecho me salta al volverte a besar
Nuestro querer no se romperá
Por mucho que hablen y te hagan llorar.
Yo no quiero ver ojos de cristal
Mojados por lágrimas sin culpa.
Escucha mujer, deja de llorar,
Yo siempre he sido tuyo, tú mía has de ser,
Dicen que un querer es solo de dos
Y es más fácil hacerlo andar
Cuando el uno cae... el otro a levantar
Cuando el uno cae... el otro a levantar
Se ha hecho de noche, tú me esperas ya...
El pecho me salta... en volverte a besar.
Aquí tenéis otra sesuda traducción e interpretación del texto, junto con otra versión de la jota al final, que es bastante buena, pero con subtítulos puestos con poca gracia.
Como veis, esta es una de esas "entradas raras" que hago a veces en el blog, en vez de dedicar mi tiempo a otras cosas quizá más importantes ... o quizá no tanto (jejeje).
Quería compartir con vosotros esta canción, que hoy volví a escuchar y con la que me entró algo de nostalgia. Ya digo que, desde hace algún tiempo, tiene un sentido distinto para mí.
Soy un romanticón, lo reconozco (¡¡Cachisss, me he descubierto!!)
viernes, 9 de septiembre de 2011
Divagand-O, que es gerundio (I) - Vendedor de Sueños
Cada día hago cosas más raras. Ya no sé si es la edad, la verdad. Tengo mis dudas.Ahora me ha dado por redactar entradas imaginarias en el blog mientras entreno solo por el río.
Correr es una forma de mantener la cabeza entretenida en cualquier cosa menos en lo que estoy haciendo.
Pienso en lo que voy a escribir, normalmente relacionado con lo que voy viendo, y le pongo una redacción cuajada de detalles innecesarios y rocambolescos. Ad libitum o a Tempo rubato, según convenga (jejeje)
Como ese niño que deambula por el sendero y que casi me lo llevo por delante. Una vez superado el susto (de ambos) y el improperio de su progenitor, en seguida improviso una entrada virtual al blog que dura dos o tres minutos, dando giros inesperados, mientras intento volver al ritmo inicial.
O como el perro que, libre de su cadena, asalta a otro más pequeño con la intención de jugar, mientras este último se queja entre ladridos lastimeros de puro miedo. Niños y perros son siempre una buena fuente de inspiración, sobre todo si nos toca esquivarlos.
O como esa pareja que aprovecha la incipiente oscuridad que genera el crepúsculo para hablar, acercarse un poco más y ... OMG! ... esas manos ... haced el favor, ¡que todavía hay niños por el parque! (jajaja).
O recordando las horas muertas que paso delante de los papeles, con cierto hastío por un sino tan cruel. Lo mío no tiene nombre. A veces, incluso pienso en abandonar, pero siempre me puede el orgullo y la fe ciega en que, con esfuerzo y sacrificio tal vez lo consiga al fin ... ¿por qué no? ... Sólo tengo que soñar mientras persevero en mi empeño. Una y mil horas más (puf).
Afortunadamente, bajo el agua fría de la ducha, se me suelen ir todas las ideas. La poca inspiración que me infunde una tarde de trote por el río se va tan rápido por el desagüe como la espuma. Y eso que, a veces, las entradas son incluso buenas. Al menos, por un momento me lo parecen. Pero muy efímeras.
Tendré que empezar a utilizar una grabadora como "el guerrero del antifaz", mi compañero del M'Goum. Genio y figura.
Quiero aprovechar para poneros un cortometraje que me ha pasado un amigo. Gracias, David.
Se llama "Vendedor de Sueños" y es de Tarjeta Naranja Producciones. Son 10:23. Disfrutadla.
El tema de que te puedan "vender un sueño", tiene un puntito romanticón que me gusta, al verdad.
Monólogo de Segismundo en "La vida es sueño" (Calderón de la Barca, 1635)
¿Qué es la vida? Un frenesí.
¿Qué es la vida? Una ilusión,
una sombra, una ficción,
y el mayor bien es pequeño;
que toda la vida es sueño,
y los sueños, sueños son.
martes, 17 de mayo de 2011
Homme de la plaine
- Homme de la planie, pourquoi gravis-tu la colline?
- C'est, répondit-il, afin de mieux regarder la plaine. Je n'ai compris la plaine qu'en la voyant du haut de ses sommets.
Etiquetas:
ascensiones,
citas,
montaña,
nieve,
viajar
jueves, 16 de diciembre de 2010
Una anécdota como otra cualquiera
Una anécdota contada con muuuuucha discreción ...
Un día se presentaron dos agentes de la autoridad en una parcela donde se había realizado una acumulación importante de escombros.
Se citó al propietario y se le invitó a que mostrase la autorización para acumular estos residuos, a lo que alegó que no la tenía, que se la había dejado en casa.
Viendo que aquéllos empezaban a redactar un acta de comparecencia y que, posiblemente, acabaria en un oficio de denuncia, el hombre comentó con tono lastimero, con la esperanza de infundir pena en los agentes:
- "Miren ... hago esto porque esta zona estaba destinada a solares, pero ahora ya no es rentable construir. Estoy desesperado y no sé qué hacer. De hecho, he perdido 1 millón de euros por culpa de la crisis con estos terrenos ..."
Los agentes se miraron y uno de ellos, sin pensarlo, le miró a la cara y le soltó, con evidente sarcasmo.
- "¿Ve? ... ese problema yo nunca lo voy a tener"
(jajaja)
Un día se presentaron dos agentes de la autoridad en una parcela donde se había realizado una acumulación importante de escombros.
Se citó al propietario y se le invitó a que mostrase la autorización para acumular estos residuos, a lo que alegó que no la tenía, que se la había dejado en casa.
Viendo que aquéllos empezaban a redactar un acta de comparecencia y que, posiblemente, acabaria en un oficio de denuncia, el hombre comentó con tono lastimero, con la esperanza de infundir pena en los agentes:
- "Miren ... hago esto porque esta zona estaba destinada a solares, pero ahora ya no es rentable construir. Estoy desesperado y no sé qué hacer. De hecho, he perdido 1 millón de euros por culpa de la crisis con estos terrenos ..."
Los agentes se miraron y uno de ellos, sin pensarlo, le miró a la cara y le soltó, con evidente sarcasmo.
- "¿Ve? ... ese problema yo nunca lo voy a tener"
(jajaja)
viernes, 12 de noviembre de 2010
Motivos para NO preocuparse
Hoy he acabado algo cansado de la faena, preocupado por algunas auntos que no consigo acabar. Desde hace un par de semanas se me pone cuesta arriba terminar las cosas, por más tiempo que les dedique. Para colmo, la conexión a internet iba de pena y no podía ni terminar con unos planos. Se me acumula el trabajo y no es por falta de celo o empeño.
Tras varias horas de pelearme con el ordenador, me he retirado a casa desmoralizado.
Por el camino, no podía hacer otra cosa sino darle más y más vueltas a la cabeza. No quiero preocuparme por nada que no merezca realmente la pena, aunque a veces un conjunto de circunstancias nos pueden resultar asfixiantes.
Dichoso estrés.
En estos pensamientos estaba cuando, de pronto, me ha venido la inspiración y, por un momento, he decidido volver a tomarme las cosas con calma. ¿Para qué preocuparse?.
Y una canción me ha vuelto a recordar que las cosas son según nos las queramos tomar. Así de simple y de complicado a la vez.
Así que, recordad: con la mera actitud personal ... "every task you undertake, becomes a piece of cake".
Ese es el único camino a seguir (jajaja).
Venga ... dejad que divague ... un poco de optimismo y magia no hacen mal a nadie. Disfrutadlo.
Mary Poppins (1964) en "a spoonful of sugar". (Julie Andrews ... grandísima ...)
Esta ya he amenazado que la voy a dedicar. Es para tí (jejeje).
Uyysss ... ya me parece oír las quejas de algún seguidor/a de este blog poco tolerante con el inglés. La traducción es bastante limitada, pero ... ahí va ... la versión en castellano (que ni rima, jejeje)
(Aunque lo de "un poco de azúcar" no coincide precisamente con el "spoonful". En castellano es incluso más optimista ... jajaja).
lunes, 25 de octubre de 2010
Cita sobre la utopía
"La utopía está en el horizonte. Me acerco dos pasos, ella se aleja dos pasos. Camino diez pasos y el horizonte se desplaza diez pasos más allá. Por mucho que camine, nunca la alcanzaré. Entonces, ¿para qué sirve la utopía? Para eso: sirve para caminar."
Eduardo Germán María Hughes Galeano (Montevideo, 3 de septiembre de 1940), conocido como Eduardo Galeano, es un periodista y escritor uruguayo, una de las personalidades más destacadas de la literatura latinoamericana.
Eduardo Germán María Hughes Galeano (Montevideo, 3 de septiembre de 1940), conocido como Eduardo Galeano, es un periodista y escritor uruguayo, una de las personalidades más destacadas de la literatura latinoamericana.
Post Scriptum (27 octubre 2010): Me han devuelto esta cita con otra para complementarla. Gracias por la aportación. Vale la pena.
"La sabiduría suprema es tener sueños lo bastante grandes como no perderlos de vista mientras se persiguen" (William Faulkner).
Seguiremos soñando, pues ...
Etiquetas:
citas
miércoles, 1 de septiembre de 2010
Horas
No he desaparecido, no os lo creais.
Mi vida se ha llenado en estos últimos días de algunos acontecimientos impactantes que me han marcado profundamente. Así, de forma inesperada.
Es una de esas escasas ocasiones en las que uno vive las situaciones con intensidad, con la clara sensación que serán días para recordar en un futuro, que marcarán un momento a destacar en nuestra vida, un antes y un después.
Estoy seguro que así será.
Pero ahora no tengo ganas de entrar en detalles. Sólo quería hacer un comentario breve en el blog, para haceros saber que estoy bien, gracias. Tan sólo os ruego que no os preocupéis tanto por mí. Ya sabéis que soy prescindible (jejeje).
A veces, en muy pocas ocasiones, los astros se conjuran para mostrarnos ingenio, belleza y derroche de cualidades.
Cuando la casualidad, el momento y el lugar se cogen de la mano, surgen como de la nada, ofreciéndose generosos, algunos momentos únicos e imperecederos.
Entonces todo parece detenerse y sólo nos queda disfrutar del pasar lánguido de las horas para vivir intensamente esos instantes extraordinarios, sabedores de que nunca volverán.
Hay que dejarse llevar sin preguntar el destino. Ése ya se manifestará a lo largo del camino.
Con esta entrada quiero dejar testimonio público de que esos momentos existen. Que resultan efímeros, pero existen. Tan sólo es saber esperar y se generan espontáneamente, por la invisible mano de la diosa Fortuna, como por arte de magia.
Como diría Bruce Lee: "be water, my friend" (la entrevista completa en este vídeo en 3 partes parte 1, parte 2 y parte 3).
Mi vida se ha llenado en estos últimos días de algunos acontecimientos impactantes que me han marcado profundamente. Así, de forma inesperada.
Es una de esas escasas ocasiones en las que uno vive las situaciones con intensidad, con la clara sensación que serán días para recordar en un futuro, que marcarán un momento a destacar en nuestra vida, un antes y un después.
Estoy seguro que así será.
Pero ahora no tengo ganas de entrar en detalles. Sólo quería hacer un comentario breve en el blog, para haceros saber que estoy bien, gracias. Tan sólo os ruego que no os preocupéis tanto por mí. Ya sabéis que soy prescindible (jejeje).
A veces, en muy pocas ocasiones, los astros se conjuran para mostrarnos ingenio, belleza y derroche de cualidades.
Cuando la casualidad, el momento y el lugar se cogen de la mano, surgen como de la nada, ofreciéndose generosos, algunos momentos únicos e imperecederos.
Entonces todo parece detenerse y sólo nos queda disfrutar del pasar lánguido de las horas para vivir intensamente esos instantes extraordinarios, sabedores de que nunca volverán.
Hay que dejarse llevar sin preguntar el destino. Ése ya se manifestará a lo largo del camino.
Con esta entrada quiero dejar testimonio público de que esos momentos existen. Que resultan efímeros, pero existen. Tan sólo es saber esperar y se generan espontáneamente, por la invisible mano de la diosa Fortuna, como por arte de magia.
Como diría Bruce Lee: "be water, my friend" (la entrevista completa en este vídeo en 3 partes parte 1, parte 2 y parte 3).
lunes, 2 de agosto de 2010
Sesiones de cine nocturno con la Filmoteca d'Estiu
Como viene siendo una buena costumbre desde hace 10 años, el IVAC (Instituto Valenciano de Cinematografía "Ricardo Muñoz Suay") ha propuesto un interesante programa para la Filmoteca d'Estiu, que este año se inauguró el 30 de julio, frente al Palau de la Música en Valencia.
Este ciclo congrega a los cinéfilos que se quedan por la ciudad en verano, entre los que un neófito como yo a veces consigue pasar desapercibido.
Así que, esta noche, camuflado con mi disfraz de misterioso enmascarado sobre mi corcel de dos ruedas, me he acercado, con la intención de participar en este ritual de culto.
Bromas aparte, me gustaría ver el ciclo que han programado completo. Veremos si soy constante. Ya os iré comentando.
Hoy tocaba disfrutar de una buena película en versión original, claro: Annie Hall (1977), de Woody Allen.
No soy nadie para hacer una crítica en una materia que casi desconozco, sólo sé que me ha encantado (que no es poco), pero sí voy a aprovechar para destacar un pasaje, al final de la película, y dedicárselo a mi amigo José Luís, que seguro que le gusta. Va por tí.
[...] y recordé aquel viejo chiste, aquel del tipo que va al psiquiatra y le dice: Doctor, mi hermano está loco. Cree que es una gallina.
Y el doctor responde: ¿Pues por qué no lo mete en un manicomio?
Y el tipo le dice: Lo haría, pero necesito los huevos.
(habla Woody) Pues, eso más o menos, es lo que pienso sobre las relaciones humanas, ¿saben?, son totalmente irracionales y locas y absurdas, pero supongo que continuamos manteniéndolas porque la mayoría necesitamos los huevos. [...]
(Post Scriptum: Soy un marciano y estoy cada día más convencido de ello. ¿Por qué estará mi planeta tan lejos de este? (suspiraré))
Este ciclo congrega a los cinéfilos que se quedan por la ciudad en verano, entre los que un neófito como yo a veces consigue pasar desapercibido.
Así que, esta noche, camuflado con mi disfraz de misterioso enmascarado sobre mi corcel de dos ruedas, me he acercado, con la intención de participar en este ritual de culto.
Bromas aparte, me gustaría ver el ciclo que han programado completo. Veremos si soy constante. Ya os iré comentando.
Hoy tocaba disfrutar de una buena película en versión original, claro: Annie Hall (1977), de Woody Allen.
No soy nadie para hacer una crítica en una materia que casi desconozco, sólo sé que me ha encantado (que no es poco), pero sí voy a aprovechar para destacar un pasaje, al final de la película, y dedicárselo a mi amigo José Luís, que seguro que le gusta. Va por tí.
[...] y recordé aquel viejo chiste, aquel del tipo que va al psiquiatra y le dice: Doctor, mi hermano está loco. Cree que es una gallina.
Y el doctor responde: ¿Pues por qué no lo mete en un manicomio?
Y el tipo le dice: Lo haría, pero necesito los huevos.
(habla Woody) Pues, eso más o menos, es lo que pienso sobre las relaciones humanas, ¿saben?, son totalmente irracionales y locas y absurdas, pero supongo que continuamos manteniéndolas porque la mayoría necesitamos los huevos. [...]
(Post Scriptum: Soy un marciano y estoy cada día más convencido de ello. ¿Por qué estará mi planeta tan lejos de este? (suspiraré))
viernes, 19 de febrero de 2010
Nada nuevo bajo el sol
Hoy me han pasado una cita curiosa que quiero compartir.
Tiene 2065 años (sin contar con las modificaciones introducidas por los distintos Papas para modificar el calendario, claro), pero es de rabiosa actualidad.
Marco Tulio Ciceron (año 55 antes de Cristo)
"El presupuesto debe equilibrarse, el Tesoro debe ser reaprovisionado, la deuda pública debe ser disminuida, la arrogancia de los funcionarios públicos debe ser moderada y controlada, y la ayuda a otros países debe eliminarse para que Roma no vaya a la bancarrota. La gente debe aprender nuevamente a trabajar, en lugar de vivir a costa del Estado."
Tiene 2065 años (sin contar con las modificaciones introducidas por los distintos Papas para modificar el calendario, claro), pero es de rabiosa actualidad.
Marco Tulio Ciceron (año 55 antes de Cristo)
"El presupuesto debe equilibrarse, el Tesoro debe ser reaprovisionado, la deuda pública debe ser disminuida, la arrogancia de los funcionarios públicos debe ser moderada y controlada, y la ayuda a otros países debe eliminarse para que Roma no vaya a la bancarrota. La gente debe aprender nuevamente a trabajar, en lugar de vivir a costa del Estado."
Etiquetas:
citas
viernes, 6 de noviembre de 2009
Fito ... qué grande eres
Pero qué grande. Ciertamente. Un figura. Un gran artista. Un trobador del rock, como le llaman en algún sitio. Y el último disco, aunque lo han acusado de continuista, a mí me gusta tanto como los anteriores. Cuanto más lo escuchas, más cosas le encuentras. Lo mejor son, como siempre, las letras.
De tanto escucharlo, al final siempre hay alguna canción que por la letra o la música destaca del resto. A parte del ya conocido "Antes de que cuente diez", que ha pasado a ser demasiado comercial, yo me quedo con la canción de "Catorce vidas son dos gatos". Reconozco que me gusta por la letra y el mensaje que guarda.
Yo no lo habría sabido expresar mejor. Esta va dedicada, desde luego (jejeje).
Cuánto se gritó diciendo nada
No pudimos ver con tanta luz
Yo buscaba el cielo en tu mirada
Y nunca sabré lo que encontraste tú
Que te traigan flores las mañanas
Que no pases noches sin dormir
Que el sueño se pose en tus pestañas
Que uno de esos sueños que me sueñe a mí
Detrás del viento un huracán
Se fue formando en la cabeza
Cuando te cansas de sufrir
Siempre me dejas
Mi corazón es de cristal
No guarda nada que no veas
Sólo un pequeño resplandor
En nuestra hoguera
Mi canción que nace del fracaso
Es sólo una piel sobre una piel
Algo que se besa y sabe amargo
Es mi boca seca nada que beber
(1) Pobre corazón que no sabe qué decir
Si te vas por lo que soy o por lo que nunca fuí
Hay caminos que hay que andar descalzo
Ya no te preocupes más por mí
Siempre me entra arena en los zapatos
Esta vez me quedo aquí
Si te cabe el cielo en un abrazo
Siempre habrá una estrella para tí
Si catorce vidas son dos gatos
Aún queda mucho por vivir
Repetir desde (1) (Da capo D.C.) al final
De tanto escucharlo, al final siempre hay alguna canción que por la letra o la música destaca del resto. A parte del ya conocido "Antes de que cuente diez", que ha pasado a ser demasiado comercial, yo me quedo con la canción de "Catorce vidas son dos gatos". Reconozco que me gusta por la letra y el mensaje que guarda.
Yo no lo habría sabido expresar mejor. Esta va dedicada, desde luego (jejeje).
Cuánto se gritó diciendo nada
No pudimos ver con tanta luz
Yo buscaba el cielo en tu mirada
Y nunca sabré lo que encontraste tú
Que te traigan flores las mañanas
Que no pases noches sin dormir
Que el sueño se pose en tus pestañas
Que uno de esos sueños que me sueñe a mí
Detrás del viento un huracán
Se fue formando en la cabeza
Cuando te cansas de sufrir
Siempre me dejas
Mi corazón es de cristal
No guarda nada que no veas
Sólo un pequeño resplandor
En nuestra hoguera
Mi canción que nace del fracaso
Es sólo una piel sobre una piel
Algo que se besa y sabe amargo
Es mi boca seca nada que beber
(1) Pobre corazón que no sabe qué decir
Si te vas por lo que soy o por lo que nunca fuí
Hay caminos que hay que andar descalzo
Ya no te preocupes más por mí
Siempre me entra arena en los zapatos
Esta vez me quedo aquí
Si te cabe el cielo en un abrazo
Siempre habrá una estrella para tí
Si catorce vidas son dos gatos
Aún queda mucho por vivir
Repetir desde (1) (Da capo D.C.) al final
lunes, 28 de septiembre de 2009
Carta de despedida de Gabriel García Márquez
Me la ha enviado una amiga y me ha gustado, así que aprovecho para insertarla aquí. Está sacada de internet.
_________
Carta de despedida de Gabriel García Márquez "Se despide un genio"
Gabriel García Márquez se ha retirado de la vida pública por razones de salud: cáncer linfático. Ahora, parece, que es cada vez más grave. Ha enviado una carta de despedida a sus amigos, y gracias a Internet está siendo difundida.
"Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.
Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.
Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!
Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.
Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que le ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos...
Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.
A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.
He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.
Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría "te quiero" y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.
Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.
El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles "lo siento", "perdóname", "por favor", "gracias" y todas las palabras de amor que conoces.
Nadie te recordará por tus pensamientos secretos. Pide al Señor la fuerza y sabiduría para expresarlos. Demuestra a tus amigos cuánto te importan."
_________
Carta de despedida de Gabriel García Márquez "Se despide un genio"
Gabriel García Márquez se ha retirado de la vida pública por razones de salud: cáncer linfático. Ahora, parece, que es cada vez más grave. Ha enviado una carta de despedida a sus amigos, y gracias a Internet está siendo difundida.
"Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.
Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.
Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!
Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.
Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que le ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos...
Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.
A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.
He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.
Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría "te quiero" y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.
Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.
El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles "lo siento", "perdóname", "por favor", "gracias" y todas las palabras de amor que conoces.
Nadie te recordará por tus pensamientos secretos. Pide al Señor la fuerza y sabiduría para expresarlos. Demuestra a tus amigos cuánto te importan."
miércoles, 5 de agosto de 2009
Mantra budista
El mantra budista más famoso probablemente es:
ॐ मणि पद्मे हूँ
"Om mani padme hum"
Que viene a recordar en una única frase y a través de cada una de sus sílabas, de forma literal, una serie de virtudes:
Meditación/dicha, paciencia, disciplina, sabiduría, generosidad, diligencia.
Cuánta filosofía concentrada en una única frase.
Para los distintos maestros budistas, este mantra tiene un sentido más amplio, que supera ampliamente el literal. La combinación de las distintas sílabas, formando palabras y el conjunto de la frase, le dan un significado más complejo y metafísico.
En general, se acepta que con estas palabras, se está recordando que el ser humano debe alcanzar estas seis perfecciones para poder seguir el camino de un Buddha.
Estas sílabas, que recuerdan las virtudes, ayudan a purificar seis males:Orgullo, envidia, pasión/deseo, estupidez/prejuicio, pobreza/deseo de poseer, agresión/odio.
El budismo no deja de ser una religión, pero como filosofía de vida, no está nada mal. Cada vez estoy más seguro que es el camino más seguro hacia la felicidad. Así que ... "om mani padme hum".
Más información en la wikipedia (aunque esta vez se queda corta).
ॐ मणि पद्मे हूँ
"Om mani padme hum"
Que viene a recordar en una única frase y a través de cada una de sus sílabas, de forma literal, una serie de virtudes:
Meditación/dicha, paciencia, disciplina, sabiduría, generosidad, diligencia.
Cuánta filosofía concentrada en una única frase.
Para los distintos maestros budistas, este mantra tiene un sentido más amplio, que supera ampliamente el literal. La combinación de las distintas sílabas, formando palabras y el conjunto de la frase, le dan un significado más complejo y metafísico.
En general, se acepta que con estas palabras, se está recordando que el ser humano debe alcanzar estas seis perfecciones para poder seguir el camino de un Buddha.
Estas sílabas, que recuerdan las virtudes, ayudan a purificar seis males:Orgullo, envidia, pasión/deseo, estupidez/prejuicio, pobreza/deseo de poseer, agresión/odio.
El budismo no deja de ser una religión, pero como filosofía de vida, no está nada mal. Cada vez estoy más seguro que es el camino más seguro hacia la felicidad. Así que ... "om mani padme hum".
Más información en la wikipedia (aunque esta vez se queda corta).
sábado, 1 de agosto de 2009
Frases geniales (1)
La frase se le atribuye a Groucho Marx (1890-1977), pero por lo que he podido leer, pertenece realmente al editor Ernest Bell:
"La política es el arte de buscar problemas, encontrarlos, hacer un diagnóstico falso y aplicar después los remedios equivocados".
Algunas versiones sustituyen "encontrarlos" por "inventarlos". No sé qué es peor.
"La política es el arte de buscar problemas, encontrarlos, hacer un diagnóstico falso y aplicar después los remedios equivocados".
Algunas versiones sustituyen "encontrarlos" por "inventarlos". No sé qué es peor.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)








